αρχική FEATURED ΑΓΚΙ ΙΜΠΕΖΑ: ‘Το μπάσκετ είναι μέρος της ζωής μου’

ΑΓΚΙ ΙΜΠΕΖΑ: ‘Το μπάσκετ είναι μέρος της ζωής μου’

3411
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Μια σημαντική προσωπικότητα του μπάσκετ θα κοσμεί από την αγωνιστική περίοδο που διανύουμε το περιφερειακό μπάσκετ, καθώς ο Άγκι Ιμπέζα ήρθε σε συμφωνία με τις Κονίστρες αναλαμβάνοντας ρόλο προπονητή στους άντρες αλλά και στις ακαδημίες του συλλόγου.

Ένας μπασκετάνθρωπος κοινής αποδοχής, που έχει μόνο φίλους όλα τα χρόνια της καριέρας του, από το Μαυροβούνιο που ξεκίνησε μέχρι και σήμερα στην Εύβοια.

Με τη φανέλα του Περιστερίου που έκανε μεγάλη καριέρα.

Ο Ιμπέζα έκανε σπουδαία καριέρα ως παίκτης και φιλοδοξεί να πετύχει κάτι αντίστοιχο και τώρα ως προπονητής, καθώς όπως λέει και ο ίδιος σε ότι κάνει έχει μάθει να δίνει όλο του τον εαυτό!

Ο Άγκι Ιμπέζα, βρέθηκε στο μπάσκετ από…καραμπόλα, καθώς ξεκίνησε για να γίνει ποδοσφαιριστής στην Μπούτουτσνοστ αλλά λόγω ύψους κατέληξε τελικά στο μπάσκετ!

Με πρότυπο τον Τόνι Κούκοτς, ξεκίνησε το μπάσκετ από την Ακαντέμικ για να φτάσει το 1998 στα λημέρια μας και στο Περιστέρι.

Εκεί γνώρισε μεγάλες επιτυχίες αλλά και σπουδαίους συμπαίκτες όπως οι Γκούροβιτς, Γιάριτς, Κορωνιός, Άντερσεν, Τσαρτσαρής και βέβαια ο μεγάλος Αλφόνσο Φορντ. Εκεί γνώρισε και τον άνθρωπο που θεωρεί πνευματικό του πατέρα, τον Αργύρη Πεδουλάκη τον οποίο και ευχαριστεί ακόμα και σήμερα για όσα του πρόσφερε στο μπάσκετ και όχι μόνο.

Έκανε ντεμπούτο απέναντι στον Παναθηναϊκό των Μποντιρόγκα και Ράτζα, ενώ με το Περιστέρι έπαιξε σε 8 αγώνες της Ευρωλίγκας αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων την Μπαρτσελόνα των Ναβάρο, Γιασικεβίτσιους, Ντουένιας αλλά και στην Κίντερ του Τζινόμπιλι! Ήταν μάλιστα μέλος του Περιστερίου στην ιστορική νίκη μέσα στο Μπλαουγκράνα επί της Μπαρτσελόνα!

Ο Ιμπέζα έφτασε μια ανάσα από το όνειρο του ΝΒΑ όταν έγινε ντραφτ το 2002 αλλά ήταν άτυχος όταν ένας σοβαρός τραυματισμός στον αστράγαλο λίγες μέρες πριν το ταξίδι στην Αμερική, ακύρωσε το όνειρο για να τον αφήσει 6 μήνες εκτός γηπέδων.

Η πορεία του μετά τον βρήκε σε ομάδες Α2 όπως η Ξάνθη και ο Σπόρτιγκ όπυ και ήταν ανάμεσα των κορυφαίων σκόρερ και ριμπάουντερ της κατηγορίας.

Με τις Κονίστρες τον συνδέουν εδώ και μια 10ετία οικογενειακές σχέσεις. Από φέτος, θα είναι και ο προπονητής της ομάδας μπάσκετ, αν και για τον ίδιο δεν θα αλλάξουν και πολλά, καθώς το μπάσκετ για τον Ιμπέζα αποτελεί μέρος της οικογένειας του, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του…

ΕΡ: Το βασικό ερώτημα είναι, πως πήρες την απόφαση να έρθεις στις Κονίστρες;

ΑΠ: ‘Εδώ και 10 χρόνια έχω σχέσεις με τις περιοχή, όχι λόγω μπάσκετ αλλά εξαιτίας συγγενικών προσώπων, οπότε η περιοχή δεν μου ήταν άγνωστη. Φέτος πήρα την απόφαση να εγκατασταθώ εδώ, πήρα μαζί μου την οικογένεια και για μένα οι Κονίστρες είναι ο τελευταίος μου σταθμός. Αισθάνομαι καλά εδώ και όταν είσαι καλά σε κάτι που κάνεις τότε έχεις κάνει σίγουρα ένα βήμα προς τα πάνω’.

 

Απέναντι στον Ντουένιας της Μπαρτσελόνα, όταν ο Ιμπέζα αισθάνθηκε…κοντός!

Πάμε βήμα-βήμα και τα αποτελέσματα της συνεργασίας μας είναι πολύ καλά όπως και οι εντυπώσεις μου για το μπάσκετ της περιοχής’

ΕΡ: Οι πρώτες σου εντυπώσεις από την ομάδα αλλά και από το μπάσκετ στην ευρύτερη περιοχή ποιες είναι;

ΑΠ: Από την πρώτη στιγμή που με προσέγγισαν ο Κώστας Δημάς και ο Μπάμπης Αποστολίδης κατάλαβα ότι πάνω απ’ όλα ταίριαζε η χημεία μας. Εδώ γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια που συνεχίζεται με τη λειτουργία ακαδημιών, πάμε βήμα-βήμα και τα αποτελέσματα της συνεργασίας μας είναι πολύ καλά όπως και οι εντυπώσεις μου για το μπάσκετ της περιοχής. Θέλουμε τα παιδιά της περιοχής μας να είναι κοντά στον αθλητισμό. Έχω παιδιά και γνωρίζω πως ο αθλητισμός μπορεί να μας προστατεύσει από πολλούς κινδύνους. Πάνω απ΄όλα αθλητισμός σημαίνει υγεία, πειθαρχία, σεβασμός’.

 

Έχω ζήσει και σε άλλες περιοχές και γνωρίζω κάποια πράγματα. Εδώ οι ομάδες αγαπάνε το μπάσκετ, τα παιδιά, δεν υπάρχει εκμετάλλευση’.

ΕΡ: Έχοντας κάνει μια σημαντική καριέρα, στην περιοχή διαπιστώνεις πως υπάρχει ανταπόκριση για το μπάσκετ, αρέσει στις Κονίστρες ο αθλητισμός;

ΑΠ: Ναι, υπάρχει. Και εδώ, σπουδαίο ρόλο έπαιξε η πορεία όλων αυτών των χρόνων του Γ.Σ.Κύμης, που από μια τοπική κατηγορία έφτασε να πρωταγωνιστεί στην Α1. Αυτό δείχνει πως οι άνθρωποι της περιοχής το αγαπάνε το άθλημα. Στο Αλιβέρι οι δύο ομάδες ασχολούνται με τις ακαδημίες, το ίδιο και εμείς στις Κονίστρες και αυτό εμένα είναι κάτι που μου αρέσει γιατί αγαπάω πολύ τα παιδιά. Έχω ζήσει και σε άλλες περιοχές και γνωρίζω κάποια πράγματα. Εδώ οι ομάδες αγαπάνε το μπάσκετ, τα παιδιά, δεν υπάρχει εκμετάλλευση’.

ΕΡ: Πόσα παιδιά έχετε στις ακαδημίες σας;

ΑΠ: ‘Αυτή τη στιγμή έχουμε 65 παιδιά και κάθε μέρα έρχονται και άλλα. Ξεκινήσαμε με την προοπτική να έχουμε 35-40 παιδιά αλλά βλέπουμε με μεγάλη μας ευχαρίστηση πως οι γονείς μας εμπιστεύονται τα παιδιά τους. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό στην εποχή που ζούμε, να σε εμπιστεύονται. Κάθε μέρα είμαστε κοντά στα παιδιά, θεωρώ πως κάνουμε καλή δουλειά στις Κονίστρες. Αλλά και η πρώτη ομάδα που θα αγωνιστεί στη Β’ κατηγορία θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο δυνατό. Απ’ όσο γνωρίζω και παρακολουθώ, υπάρχουν αρκετά καλές ομάδες στη Β’ κατηγορία’.

 

Εγώ πάντως, θα είμαι προετοιμασμένος και για άνοδο στην Α’ Κατηγορία…’.

ΕΡ: Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος στόχος για φέτος;

ΑΠ: ‘Από την περσινή ομάδα έμεινε ο κορμός και κάναμε τρεις ακόμα προσθήκες με έμπειρους παίκτες από την Αθήνα. Θα πάμε αγώνα-αγώνα και ότι βγει. Εγώ το έχω επισημάνει και στους διοικούντες που πάνω απ’ όλα όμως είμαστε μια καλή παρέα, αλλά και στα παιδιά, πως πρώτος μας στόχος θα είναι να χαρούμε αυτό που θα κάνουμε. Να υπάρχει χαρά, σεβασμός και ότι βγει. Εγώ πάντως, θα είμαι προετοιμασμένος και για άνοδο στην Α’ Κατηγορία…’.

 

ΕΡ: Το κομμάτι της προπονητικής σε ενδιαφέρει ως προοπτική;

ΑΠ: Το πρωτοξεκίνησα το 2011 περισσότερο για πλάκα. Αλλά μέρα με τη μέρα, δέθηκα με τα παιδιά στις ακαδημίες και αυτό το μπασκετικό…μικρόβιο δεν αποκλείεται να γυρίσει και σε προπονητικό. Είναι κάτι ευχάριστο για μένα που μου δίνει εκτός των άλλων τη δυνατότητα μετά από 20 χρόνια στο χώρο να παραμείνω μέσα από αυτή την ιδιότητα κοντά στο μπάσκετ το οποίο και αγαπάω. Το μπάσκετ για μένα είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος της ζωής μου’.

 

ΕΡ:Η προπονητική ίσως να σε απασχολήσει αργότερα και επαγγελματικά;

ΑΠ:Αυτή τη στιγμή εγώ παίρνω εμπειρίες. Για αργότερα όλα είναι ανοιχτά. Ασφαλώς και θα σκεφτώ αυτό το ενδεχόμενο. Δεν μου αρέσει να μένω στη ζωή μου στάσιμος. Μου αρέσει να προχωράω όσο μπορώ και όσο γίνεται. Οι συνθήκες στην Ελλάδα μπορεί να είναι κάπως στριμωγμένες αλλά δεν θα το βάλουμε κάτω για κανένα λόγο’.

 

Ήμουν τυχερός που είχα ένα προπονητή όπως ο Πεδουλάκης που για μένα ήταν ο πνευματικός μου πατέρας’

ΕΡ: Ως παίκτης έχεις κάνει μια σημαντικότατη καριέρα. θεωρείς ότι έφτασε στο ανώτερο κομμάτι ή υπήρχαν ενδεχομένως και άλλα περιθώρια που δεν τα εκμεταλεύτηκες;

ΑΠ: Μου δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία το ’97 όταν ήρθα στο Περιστέρι από το Μαυροβούνιο και ήμουν τυχερός που είχα ένα προπονητή όπως ο Πεδουλάκης που για μένα ήταν ο πνευματικός μου πατέρας, ένας άνθρωπος που μου στάθηκε όχι μόνο στο μπασκετικό κομμάτι αλλά και σε άλλα επίπεδα. Δούλευε πάρα πολύ με τα μικρά παιδιά, μου έδωσε το κίνητρο ώστε να δουλέψω και να φτάσω όσο ψηλότερα γινόταν. Ήμουν πάντως και άτυχος, όταν το 2002 είχα ένα σοβαρό τραυματισμό που δεν μου έδωσε τη δυνατότητα να πάω στην Αμερική και να δοκιμάσω την τύχη μου στο ΝΒΑ. Δούλευα πάρα πολύ και αν ήμουν καλά είμαι σίγουρος πως θα τα κατάφερνα. Δεν υπήρχε για μένα τότε ούτε καφετέρια, ούτε βόλτα, θυμάμαι πως πήγαινα για φυσιοθεραπεία, έπαιρνα τα κλειδιά, κοιμόμουν εκεί για 2 ώρες και μετά πάλι μπάσκετ’.

 

‘Η συμβουλή μου και προς όλα τα παιδιά, όχι μόνο της ομάδας μου, αυτό που αγαπάτε πρέπει κάθε μέρα να το ακολουθείτε στο 100% και αν μπορείτε να δίνετε και 101%.

ΕΡ: Πάντως και στο Περιστέρι δεν τα πήγες άσχημα, είχες παίξει ακόμα και στην Ευρωλίγκα…

ΑΠ: Ήμουν τυχερός που βρέθηκα στο Περιστέρι, αν και δούλεψα πολύ. Είμαι της άποψης ότι χωρίς δουλειά δεν πρόκειται να πας πουθενά. Αυτή είναι η συμβουλή μου και προς όλα τα παιδιά, όχι μόνο της ομάδας μου, αυτό που αγαπάτε πρέπει κάθε μέρα να το ακολουθείτε στο 100% και αν μπορείτε να δίνετε και 101%. Εγώ με αυτό το πλαίσιο δούλευα και νομίζω πως τελικά μου βγήκε σε καλό’.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Παναγιώτης Νικολάου